این روزها سمیه محرمی بیش از هر چیز نقاشی می‌کند. گهگاهی تدریس به صورت خصوصی دارد و در کنار آن به رقص و دیدن فیلم های رازآلود اهمیت می‌دهد. مطالعات او محدود می‌شود به رمان و حوزه نشانه شناسی. آثار عباس معروفی را دوست دارد و به همین دلیل فضای روایتگری هم در آثار و هم در عناوین نقاشی‌هایش به چشم می‌خورد. عناوینی همچون (در راه یافتن)، (آخرین عصر تابستان)، (رویش)، (در نهایت)، (راوی) و … .  نقاشی‌های محرمی در نهایت شادی و ثبت لحظه های زیستن، خبر از واقعیت گذرا و ناگزیر انسان دارد. پالت رنگی با خلوص بالا و جزئیات در فرم، شور زندگی را با ناپایداری زمان در حیات تلفیق می‌کند. و در نهایت اندیشه او در سطوح رنگی، پیکره‌های سیاه و شادی پیکره‌های پرداخت شد میان عناصر نمادین دلنشین است.

.

.